من خودم هستم و تنهایی و یک حس غریب

مرگ را از رفتن خود بی خبر خواهم گذاشت

عشق را با مردم بی دردسر خواهم گذاشت 

سردر آغوش گناهی تازه تر خواهم گذاشت

بی پر و بال از ستبر آسمان خواهم گذشت

در کبود لانه مشتی بال و پر خواهم گذاشت

در به در دنبال یک جو تشنگی خواهم دوید

چشمه را با تشنگان در به در خواهم گذاشت

تا نگویند این جوان بی رد پایی کوچ کرد

دفتری شعرومزاری شعله ور خواهم گذاشت

بی صدا در کلبه متروک جان خواهم سپرد

مرگ را از رفتن خود بی خبر خواهم گذاشت

باز دوباره اون چشمات بارونیه ، وای بر من

باز دوبار تویه سینت غمه که زندونیه ، وای بر من

من می خواستم ارزوهاتو بسازم اما کشتم ، وای بر من

بگو جز بدی ز حالت من چه کردم ، وای بر من

اگه نفرینم کنی تو ، می دونم بازم کمه

پشت اون خنده ی نازت می دونم که ماتمه

می دونم نمی تونی تو از نگام دل بکنی

پشت این عاشق ظالم حرفای بد بزنی

ارزوی هر روز من همیشه با تو بودنه

قلب تویه سینه ی من ، به یاد چشمات می زنه

ترانه تموم می شه  طعنه به قصه می زنه

اسم تو که می رسه باز قافیه پر می زنه

باز دوباره اون چشمات بارونیه ، وای بر من

باز دوبار تویه سینت غمه که زندونیه ، وای بر من

من می خواستم ارزوهاتو بسازم اما کشتم ، وای بر من

بگو جز بدی ز حالت من چه کردم ، وای بر من

ترانه تموم می شه  طعنه به قصه می زنه

اسم تو که می رسه باز قافیه پر می زنه

اشک ها خاموش شوید

از نسیم فهمیده ام

او سحرگاهان به قلبم می رسد

صورت باران من

غم به قلبش می دمد ...

اشک ها مهلت دهید

روزگارم تیره نیست

بوی دستانش هنوز موج می زند

روز رفتن را نسیم یادش هست

او به من حرف جدایی را نزد...

اشک ها پایان دهید

من هنوز ایستاده ام در عمق عشق

از دلم رنگ عصا کم رنگ کنید

من به ریشخند غروب لبخند زنم

چون که می داند سحر نزدیک است

چون که می داند دلم امشب هوایی می شود

چون که می دانم ،تنگ آغوشش مرا داد می زند

می خواستم بمانم، رفتم 

می خواستم بروم، ماندم 

نه رفتن مهم بود و نه ماندن  

مهم من بودم که نبودم  

گاهی آنقدر نیستم ، آنقدر گم شده ام که حتی دیگر نمی توانم بروم! 

گاهی عادت وادار به ماندن می کند.

گاهی دوست داشتن آخرین دلیل ماندن است. اگر چه لحظاتی ست که  ماندن ویرانیست.  

رفتن همیشه جسارت میخواهد، پس اول باید خود را یافت تا بعد...   

سفره ی دل مرا در باد کسی گشوده نخواهد یافت .

من خواب یک ستاره ی صبور زیر بالش ابرهای راحله دیده ام. 

یا باد می آید و آسمان را خواهد روفت یا شاید کرامتی شد و باران بارید ... 

در این خانه متروکه ویران را

کسی دیگر نمی پرسد

 چرا تنهای تنهایم!؟!؟!

"ومن چو شمع می سوزم ....."

" ودیگر هیچ چیز از من نمی ماند"

ومن گریان ونالانم ومن تنهای تنهایم !!!

درون کلبه ی خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمی پرسد!!!

و من دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

درون سینه ی پرجوش خویش اما!!!

کسی حال من تنها نمی پرسد

ومن چون تک درخت زرد پاییزم !!!

که هر دم با نسیمی 

 میشود برگی جدا از او

و روزی دیگر هیچ از من نمی ماند..... !!!

چه دنیای عجیبه این که دلم تو رو میخواد

دل تو با کس دیگس دوس نداره منو زیاد

یکی تو زندگیته و بودن من اضافیه

گاهی میپرسی حالمو همین که باشم کافیه

فرض کن که هیشکی اسممو کنار اسمت نیاورد

فرض کن تو این بازی یکی نفهمید و اون یکی برد

بد نیست اگه فکر منو بیرون بریزی از سرت

شاید میخوای بهم بگی دیگه نیام دورو برت

خیلی چیزا هست که دیگه نیمه تموم مونده حالا

خیلی چیزا رو نمیشه بهش بگی یه اشتباه

فرض کن که هیچ وقت من و تو هیچ جای دنیا مانشد

فرض کن که هیچ صبحی چشام تو چشمای تو باز نشد

فرض کن که هیشکی اسممو کنار اسمت نیاورد

فرض کن تو این بازی یکی نفهمید و اون یکی برد

بد نیست اگه فکر منو بیرون بریزی از سرت

شاید میخوای بهم بگی دیگه نیام دورو برت

کم کم واسه ترانه هات واسه تموم لحظه هات

به فکر قافیه های تازه باشی بد نیست

پس می کشم پامو از این مثلث

قلب تو راه قلبمو بلد نیست

سلام عزیز مهربون، اجازه هست بشم فدات؟

اجازه هست تو شعر من، اثر بذاره خنده هات؟

شب که می شه یواش یواش، با چشمک ستاره هاش

اجازه هست از آسمون، ستاره کش برم برات؟

اجازه هست بیای پیشم یه كم بگم دوست دارم؟

تو هم بگی دوسم داری بارون بشم دل ببارم

بریم تو باغ اطلسی بی رنج و درد بی كسی

بهت بگم اجازه هست گل روی موهات بذارم

اجازه هست خیال کنم، تا آخرش مال منی؟

خیال کنم دل منو، با رفتنت نمی شکنی؟

اجازه هست خیال کنم، بازم میای می بینمت؟

با اون چشای مهربون، دوباره چشمک می زنی؟

طپش طپش با چشمكت، غزل بگم برای تو

با اتكا به عشق تو، تو زندگی برم جلو؟

هر چی بگی نه نمی گم، جونم بخوای برات می دم

هر چی می خوای بهم بگو، فقط بهم نگو برو

اجازه هست بازم تو خواب، بوس بكارم كنج لبات

یه شعر تازه تر بگم، به یاد شرم گونه هات

نشونیتو بهم می دی؟ تا پنهون از چشم همه

ورق ورق نامه بدم بازم برات

همیشه مهربون من! نامه رسید به انتها

فقط یه چیز یادت باشه: بازم به خواب من بیا

باز شب ماند ومن این عطش خانگی ام

باز هم یاد تو ماند ومن ودیوانگی ام

اشک در دامنم آویخت که دریا باشم

مثل چشم تو پر از شوق تماشا باشم

خواب دیدم که تو می آمدی ودل می رفت

محرم چشم ترم می شدی و دل می رفت:

یک نفر مثل پری یک دو نظر آمد و رفت

با نگاهی به دل خسته ام آتش زد و رفت

خنده زد کوچه به دنبال تبسم افتاد

باز دنبال جگر گوشه ی مردم افتاد!!!!!

"آخرش هم دل دیوانه نفهمید چه شد

یک شبه یک شبه دیوانه چشمان که شد"

تا غزل هست دل غمزده ات مال من است

من به دنبال تو و چشم تو دنبال من است

تو که ویران من بی خبر از خود شده ای

تو که دیوانه ی دیوانه تر از خود شده ای"

در نگاه تو که پیوند زد اندوه مرا ؟؟

چه کسی گل شد و لبخند زد اندوه مرا ؟؟

ای دلت پولک گلنار؛ سپیدار قدت

چه کسی اشک مرا دوخته بر چارقدت؟

چند روزی شده ام محرمت ای دلبر من

آخرش سهم دلم شد غمت ای دلبر من

تو کجایی ومن ساده ی درویش کجا

تو کجایی و من بی خبر از خویش کجا؟

گیرم اندوه تو خواب است ونگاه تو خیال

پس دلم منتظر کیست عزیز این همه سال

پس دلم منتظر کیست که من بی خبرم

که من از آتش اندوه خودم شعله ورم

ماه یک پنجره وا شد به خیالم که تویی

همه جا شور به پا شد به خیالم که تویی

باز هم دختر همسایه همانی که تو نیست

باز هم چشم من و او که نمی دانم کیست

باز هم چلچله آغاز شد از سمت بهار

کوچه یک عالمه آواز شد از سمت بهار

این چه رازی است که در چشم تو باید گم شد

باید انگشت نمای تو و این مردم شد

به گمانم دل من باز شقایق شده ای

کار از کار گذشته است تو عاشق شده ای

بی تو بی تو چه زمستانی ام ای دلبر من

چقدر سردم وبارانی ام ای دلبر من

تو کجایی ومن ساده ی درویش کجا؟

تو کجایی ومن بی خبر از خویش کجا؟

دل خزانسوز بهاریست .  بهاریست که نیست

روز وشب منتظر اسب و سواریست که نیست

در دلم این عطش کیست خدا می داند

عاشقم . دست خودم نیست خدا می داند

عاشق چشم تو هستیم و زما بی خبری

خوش به حالت که هنوز از همه جا بی خبری

خلوتم را نشكن

شاید این خلوت من كوچ كند

به شب پروانه

به صدای نفس شهنامه

به طلوع اخرین افسانه

و غروبی كه در ان

نقش دیوانگی یك عاشق

بر سر دیواری پیدا شد.

خلوتم را نشكن

خلوتم بس دور است

ز هوای دل معشوق سهند

خلوتم راه درازی ست میان من و تو

خلوتم مروارید است به دست صیاد

خلوتم تیر وكمانی ست به دست سحر

خلوتم راه رسیدن به خداست

خلوتم را نشکن

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد
و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد

دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویس
سند عشق به امضا شدنش می ارزد

گرچه من تجربه‌ای از نرسیدن‌هایم
کوشش رود به دریا شدنش می ارزد

کیستم ؟ … باز همان آتش سردی که هنوز
حتم دارد که به احیا شدنش می ارزد

با دو دست تو فرو ریختنِ دم به دمم
به همان لحظه‌ی بر پا شدنش می ارزد

دل من در سبدی ـ عشق ـ به نیل تو سپرد
نگهش دار، به موسی شدنش می ارزد

سال‌ها گرچه که در پیله بماند غزلم
صبر این کِرم به زیبا شدنش می ارزد

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،
آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،
آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،
آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ،
آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،
آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ،
می خواهم بدانم،
دستانت رابسوی کدام آسمان دراز می کنی تابرای
خوشبختی خودت دعا کنی؟

 من ، اندوه خویش را با شادی های مردمان عوض نمی کنم و خوش ندارم اشکی که اندوه را از ژرفای وجودم جاری کرده ،مبدل به لبخند شود.

آرزو دارم زندگی ام ، اشکی باشد و لبخندی ؛اشکی که دلم را صفا بخشد و اسرار و پیچیدگی های حیات را به من بیاموزد ؛اشکی که با آن شریک اندوه دل سوختگان گردم ؛ و لبخندی که سرآغاز سرور و شادمانی ام باشد.

می خواهم در اشتیاق ، بمیرم ؛ اما با دلمردگی زنده نباشم .

دوست دارم ژرفای وجودم ، تشنه ی محبت و زیبایی باشد ،زیرا نظر کردم و دریافتم که کم خواهان دون همت ، نگون بخت ترین مردمان اند و از همه به زندان مادیات نزدیک تر ؛

و گوش سپردم و بشنیدم که ناله ی مشتاقان آرزومند ، از طنین سه گاه و چهار گاه خوش تر است .

عصرگاهان؛ شکوفه گلبرگ هایش را در هم می کشد ، اشتیاقش را در بر می گیرد و می آرامد ؛و چون سپیده فرا می رسد ، لب می گشاید تا بوسه ی خورشد را دریابد .

از این رو زندگی گل ها ، همه اشتیاق وصال است و اشک و لبخند.

آب دریا بخار می شود، فرا می رود، گرد می آید، ابری می شود و بر فراز دشت ها و تپه ها به راه می افتد ،تا آن که خنکای نسیمی را حس کند و گریان ، فرود آید؛ به دشت ها و جویبارها سرازیر شود و به وطن نخستین خویش - دریا- بازگردد.

آری زندگی ابرها نیز گونه ای جدایی است و دیدار؛ اشک و لبخند.

بدین سان، روح نیز از روح کل جدا می افتد و به عالم ماده می آید ، به سان ابری که بر فراز کوه های اندوه و دشت های شادی به حرکت در می آید ، و آن گاه که به نسیم مرگ می رسد ، به جایگاه نخستین باز می گردد؛ به دریای محبت و زیبایی، به سوی خداوند .

دنیا بیستون است اما فرهاد ندارد، و آن تیشه هزار سال است که در شکاف کوه افتاده است
مردم می آیند و می روند اما کسی سراغ آن تیشه را نمی گیرد.

دیگر کسی نقشی بر این سینه سخت و ستبر نمی زند.

دنیا بیستون است و روی هر ستون ، عفریت فرهاد کش نشسته است.هر روز پایین می آید و

در گوش ات نجوا می کند که شیرین دوستت ندارد. و جهان تلخ می شود

تو اما باور نکن

زیرا که تا عشق هست ، شیرین هست

عشق اما گاهی سخت می شود ، آنقدر سخت که تنها تیشه از پس آن بر می آید
روی این بیستون ناساز و ناهموار گاهی تنها با تیشه می توان ردی از عشق گذاشت ،

و گرنه هیچ کس باور نمی کند که این بیستون فرهادی داشت

کاش می شد که کسی می آمد

این دل خسته ی ما را می برد

چشم ما را می شست

راز لبخند به لب می آموخت

کاش می شد دل دیوار پر از پنجره بود

و قفس ها همه خالی بودند

آسمان آبی بود

و نسیم روی آرامش اندیشه ی ما می رقصید

کاش می شد که غم و دلتنگی

راه این خانه ی ما گم می کرد

و دل از هر چه سیاهی ست رها می کردیم

و سکوت جای خود را به هم آوائی ما می بخشید

و کمی مهربان تر بودیم

کاش می شد دشنام، جای خود را به سلامی می داد

گل لبخند به مهمانی لب می بردیم

بذر امید به دشت دل هم

کسی از جنس محبت غزلی را می خواند

و به یلدای زمستانی و تنهائی هم

یک بغل عاطفه گرم به مهمانی دل می بردیم 

کاش می فهمیدیم

قد راین لحظه که در دوری هم می راندیم

کاش می دانستیم راز این رود حیات

که به سرچشمه نمی گردد باز

کاش می شد مزه خوبی را

می چشاندیم به کام دلمان

کاش ما تجربه ای می کردیم

شستن اشک از چشم

بردن غم از دل

همدلی کردن را

کاش می شد که کسی می آمد

باور تیره ی ما را می شست

و به ما می فهماند

دل ما منزل تاریکی نیست

اخم بر چهره بسی نازیباست

بهترین واژه همان لبخند است

که ز لبهای همه دور شده ست

کاش می شد که به انگشت نخی می بستیم

تا فراموش نگردد که هنوز انسانیم!!!

قبل از آنی که کسی سر برسد 

ما نگاهی به دل خسته ی خود می کردیم

شاید این قفل به دست خود ما باز شود

پیش از آنی که به پیمانه ی دل باده کنند

همگی زنگ پیمانه ی دل می شستیم

کاش درباور هر روزه مان 

جای تردید نمایان می شد

و سوالی که چرا سنگ شدیم

و چرا خاطر دریایی مان خشکیده ست؟

کاش می شد که شعار 

جای خود را به شعوری می داد

تا چراغی گردد دست اندیشه مان  

کاش می شد که کمی آینه پیدا می شد

تا ببینیم در آن صورت خسته این انسان را

شبح تار امانت داران

کاش پیدا می شد

دست گرمی که تکانی بدهد

تا که بیدار شود، خاطر آن پیمان

و کسی می آمد و به ما می فهماند

از خدا دور شدیم...

((کیوان شاهبداغی))

شیشه ی پنجره را باران شست از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست

آسمان سربی رنگ من درون قفس سرد اطاقم دلتنگ

میپرد مرغ نگاهم تا دور

وای باران باران

پر مرغان نگاهم را شست

خواب رویای فراموشی هاست خواب را دریابیم که در آن دولت خاموشی هاست

من شکوفایی گل های امیدم را در رویا ها میبینم و ندایی که به من میگوید گرچه شب تاریک هست دل قوی دار که سحر نزدیک است

در میان من و تو فاصله هاست .............

گاه می اندیشم .... می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

تو توانایی بخشش داری دست های تو توانایی آن را دارد که مرا زندگانی بخشی

چشم های تو به من آرامش میبخشد و تو چون مصرع شعری زیبا سطر بر جسته ای از زندگی من هستی

دفتر عمر مرا با وجود تو شکوهی دیگر رونقی دیگر هست                  

میتوانی تو به من زندگانی بخشی یا بگیری از من آنچه را میبخشی

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کی میگوید ؟؟؟؟؟؟؟؟

آن زمان که خبر مرگ مرا میشنوی !!!!!!!!

روی تو را کاشکی میدیدم ....

شانه بالا زدنت را بی قید و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که عجب عاقبت مرد ؟ افسوس.........

( کاشکی میدیدم)

من به خود میگویم  چه کسی باور کرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد

با من اکنون چه نشستنها خاموشی با تو اکنون چه فراموشی هاست

چه کسی میخواهد من و تو ما نشویم خانه اش ویران باد .........................